.o○.¸¸.♥•´¯`♥•.¸¸.•.>ชีวิตวุ่นๆของหนุ่มบ้างาน <•.¸¸.•♥´¯`•♥.¸¸.○o.

ไม่ได้อัพมาตั้งนานนะ space ฮ่ะๆ เดือนนี้มันมีเรื่องดีๆ ที่มีความหมายสำหรับผมหลายอย่างเลยครับ

แต่ก่อนจะพูดถึงเรื่องดีๆ มันก็มีเรื่องแย่ๆมาเล่าให้ฟังด้วยเช่นกัน แต่พอใครๆได้ฟังเรื่องนี้แล้ว ก็สมน้ำหน้าผมหมดเลยทุกคน ให้ตายสิ

 

วันพฤหัสที่ผ่านมา ผมเองก็ตื่นตีห้ากว่าๆ เอาเสื้อผ้ามาซักแล้วก็ ลงไปวิ่งตามปกติ

แต่หลายๆคน จินตการออกมั๊ยครับว่า เครื่องซักผ้าจะมีท่อน้ำต่ออกมา ซึ่งเราต้องยัดไอ้ท่อน้ำเนี่ยลงไปในท่อน้ำทิ้งของเราเพื่อ

จะได้นำน้ำที่ซักแล้วเนี่ยปล่อยลงสู่ท่อน้ำทิ้งไป  แต่ปรากฏว่า ผมไม่รู้ครับว่าต้องเอาท่อน้ำเนี่ยต่อลงไปกับท่อน้ำทิ้ง

.

.

.

ใช่แล้วครับ น้ำท่วมบ้านผม เพราะ เครื่องซักผ้ามันอยู่ที่ชั้น 3

น้ำท่วมลงมาถึงชั้นแรก สถานการณ์เลวร้ายมากเพราะ มันไหลเข้าไปในห้องนอนที่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าราคาแพงอยู่

 

ด้วยมันสมองอันน้อยนิดกับสติที่ไม่ค่อยสมประกอบของผมเองก็ได้แต่เอาผ้าแห้งมาซับน้ำแล้วบิดๆ แล้วซับใหม่ไปเรื่อยๆ จนมันแห้งก็ราวๆ สาม ชม.

สุดท้ายจบ happy ending ครับ บ้านที่ไม่เคยถูมาก่อนเลย สะอาดสุดๆ เพราะน้ำแฟ๊บที่ไหลเจิ่งนองเต็มบ้าน

ก็เป็นประสบการณ์ที่ดีของหนุ่มลิงค์ที่เริ่มหัดใช้เครื่องซักผ้าเองครับ

 

งั้นมาฟังเรื่องราวดีๆ ที่เกิดขึ่นในเดือนนี้กันเลยดีกว่าครับ

 

เริ่มจาก เป็นเดือนที่ต้องรับปริญญา โอ้ว แม่เจ้า เรียนมาหนักหนาสาหัส จบได้ซักที ขอบพระคุณเพื่อนๆ

ที่ช่วยกันเสมอมา ทำให้มีวันนี้พร้อมๆกัน รักพวกเมิงจิงๆ

 

เรื่องที่สอง ผมได้เลือกทางเดินตัวเองสมใจ ผมเป็นนักกอล์ฟอาชีพแล้วค้าบบบบ ที่เหลือขึ้นกับตัวเอง วินัย และพรสวรรค์แล้วครับว่าจะไปได้ไกลสุดๆมั๊ย

เกี่ยวกับการที่กลับมาตีกอล์ฟจะมาเขียนขยายให้ฟังวันหลังดีกว่าไม่งั้นยาววววววววววววววว

 

เรื่องที่สาม น้องสาว(ไม่แท้)กลับมาจากออสเตรเลีย ทำให้หายเหงาไปได้เลย เพราะเราสนิทกันดี กัดและแซวกันบ่อยๆ ยิ่งเจอกันความมันส์ในการเมาส์ยิ่งทวีคูณ ฮา

 

เรื่องที่สี่ วันเกิดแม่ผมเองครับ วันที่ 30 กคนี้ "รักคุณแม่นีย์ที่สุดเลยครับ ขอให้แม่อยู่กับผมไปนานๆที่สุดนะครับ ลิงค์จะไม่ทำให้แม่ผิดหวังครับผม"

 

เรื่องที่ห้า ความลับครับ

 

ปล ตอนนี้ผมทำความสะอาดห้องเอง ถูห้อง กวาดห้อง ซักเสือ้ผ้าเองได้แล้ว เพื่อนๆเลิกแซวผมได้ละนะครับ เพราะผมทำเป็นแล้ว  :D 

 ผมเป็นผู้ชายที่หลงรักผู้หญิง พร้อมกันสามคนครับ
รักมาก .. รักจนไม่รู้ว่า ผมรักใครมากกว่าใคร
รู้แต่ว่าผม ... ไม่สามารถเลือกใคร เพียงคนหนึ่งคนเดียวได้ ไม่สามารถขาดใครคนหนึ่งคนใดได้...

ผู้หญิงคนแรก . . เป็นคนที่คอยดูแล เอาใจใส่ ห่วงใยผมเสมอ
ผมรู้ว่าเธอรักผมมากกว่าชีวิตของเธอเสียอีก
หลายปีมาแล้ว ที่เธอทำงานหนักเพื่อผม
ทำงานหนักยิ่งกว่าคนรับใช้ผมเสียอีก
แม้บางครั้งเธอดูจะจู้จี้ขี้บ่นไปบ้าง...แต่ทั้งหมดทั้งสิ้น
ผมรู้สึกได้ด้วยหัวใจว่า . .ผมเป็นคนที่เธอรักที่สุดในโลก
ถึงแม้ว่าในนาทีนี้ เราจะอยู่ห่างไกลกันบ้าง ..
แต่เธอ .. ยังอยู่ในหัวใจของผมเสมอ
ผมยังจำอ้อมกอดอันอบอุ่นของเธอ สายตาอันอ่อนโยน..
หัวใจที่พร้อมจะร้องไห้ เมื่อเวลาที่ผมเจ็บปวด



ผู้หญิงคนที่สอง . . เป็นคนที่ผมใกล้ชิดที่สุดคนนึง
ในวันนี้ .. เธอเป็นกำลังใจให้ผมต่อสู้
เป็นที่ปรึกษา เวลาที่ผมมีปัญหา
เป็นคนที่ผมยอมที่จะแสดงความอ่อนแอออกมาให้เห็น..
เธอเป็นคนแรกที่จะยื่นมือมาดึงให้ผมลุกขี้นในวันที่ผมพลาดล้มลง
และเมื่อผมเงยหน้ามาสบตากับเธอ
ผมก็จะรู้ในทันทีว่า.. ผมจะต้องสู้ต่อไป



ผู้หญิงคนที่สาม . .ร่าเริง บริสุทธิ์ . .
ดวงดาอันซุกซนของเธอ ทำให้ผมมีรอยยิ้มได้เสมอ
แม้ในเวลาที่แสนเหน็ดเหนื่อย
ผมรู้สึกถึงการมีความสุขที่สุดในโลกเมื่อมีเธออยู่ในอ้อมกอด
ผมชอบแอบมองเธอเวลาเธอนอนหลับ...
ชอบแอบสูดดมเส้นผมของเธอ กลิ่นยาสระผมจางๆ
มันทำให้ผมมีความสุขเหลือเกิน..
เธอเป็นคนที่ทำให้ผมรู้สึกแทบตายเมื่อเห็นเธอเจ็บปวด
คำพูดเพียงคำสองคำของเธอ
สามารถทำให้โลกทั้งโลกสว่างสดใสอย่างไม่น่าเชื่อ



ในความรู้สึกของผม ผมรู้สึกว่า ผมเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลกได้ ...
ถ้าวันนึง..ผมกลับมาถึงบ้าน แล้วพบเธอทั้งสามคน อยู่ในบ้านผมพร้อม ๆ กัน
ผมคงเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลกที่ได้ยินเพียงคำพูดบางคำจากพวกเธอ

"หิวมั๊ยลูก" ... "เหนื่อยมั๊ยคะที่รัก" .. "หนูคิดถึงพ่อค่ะ"

 

 

     ชีวิตคนเราเป็นได้ทั้งสุขและเศร้า ตามแต่วิธีคิดของเรา

         

 

 

 

 

 

 

        เมื่อถึงเดือน 12 ของทุกๆปี ตัวผมเองมักจะนั่งอยู่ในห้องคนเดียว คิดและทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาของตลอดทั้งปีว่าเราได้ทำอะไรลงไปมั่ง ตั้งคำถามกับตัวเองว่าเราได้ใช้ชีวิตของเราได้คุ้มค่าและเป็นประโยชน์กับผู้อื่นมากน้อยแค่ไหน ซึ่งคำตอบอาจจะเป็น รอยยิ้มเล็กๆ หรือ ความรู้สึกหนักใจ คละๆ กันไป

        ชีวิตของเรามันไม่ใช่เครื่อง เล่น VCD ที่จะมีปุ่ม reset เมื่อต้องการเริ่มใหม่ได้ แต่มันเปรียบเสมือนบทละครเทคเดียวที่ต้องเล่นไปเรื่อยๆไม่มีการแก้ไขในเทคนั้นๆ  ผลการกระทำของเราไม่ว่าจะดีหรือจะเลว เราก็ต้องยอมรับ เพียงแต่ว่าจะมีโอกาสปรับปรุงให้มันดีขึ้นหรือไม่

 

         ยังไงก็ตาม ตัวผมเองก็มีเรื่องดีๆเกิดขึ้นมากมายในรอบปีที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นการได้พบกับอาจารย์หลายๆท่าน การได้ทำงานกลุ่มกับเพื่อนๆ การได้ช่วยน้องๆในการเป็นผู้ช่วยของอาจารย์ การได้ลองฝึกงานจริงในสาย computer softwareหรือการรับงานในเชิง business  รวมทั้งได้พูดคุยกับบุคลากรเก่งๆ ทำให้ได้พัฒนาขีดความสามารถในด้านต่างๆ ทั้งเหล่าผองเพื่อน ที่สำคัญทำให้ผมเรียนรู้การใช้ชีวิตดีๆ อย่างมีคุณค่าและมีความสุขทีได้แบ่งปันคุณค่านั้นแก่ผู้อื่น

 

          พูดไปพูดมาก็ย้อนกลับไปเข้าเรื่องหนังที่ผมยังคงประทับใจไม่รู้ลืม Saving Private Ryan : เรืองราวของผู้กองของกองทัพสหรัฐ นำเหล่าทหารแปดนายเพื่อไปตามตัวพลทหาร

ที่ชื่อ Ryan กลับมาและพาตัวเขากลับไปส่งที่บ้านเพื่อตอบแทนครอบครัวของเขาที่เสียสละชีวิตในสนามรบไป 3 นาย ซึ่งทั้งหมดเป็นพี่ชายของ Ryan.  กลุ่มทหารที่นำตัว Ryan กลับนั้นระหว่างทางก็ประสบ เคราะห์กรรมต่างๆ เพื่อจะพาตัว Ryan กลับมาให้ได้ ทหารภายในหมู่ก็ค่อยๆล้มหายตายจากไปเรื่อยๆ จนสุดท้าย ผู้กองก็ต้องจบชีวิตลง แต่ก่อนผู้กองจะสิ้นลมหายใจ

ก็ได้เรียก Ryan มาและกระซิบด้วยเสียงที่แทบจะหมดลมหายใจว่า "Earn it" และจบชีวิตลง

          ฉากตัดกลับมาที่คนแก่ผมขาวยืนเคารพศพน้ำตาไหลพราก ณ สุสานทหารที่เสียชีวิตจากสงคราม และพูดว่า "ผมเป็นคนดี ผมได้ใช้ชีวิตที่ได้รับอย่างคุ้มค่า และเป็นประโยชน์ที่สุดแล้ว”  ก่อนทีจะวันทยาหัตถ์เพื่ออำลาผู้กองแบบทหาร

          

           ผมย้อนกลับมาดูตัวเองจากาพสะท้อนของหนังเรื่องนี้เสมอๆ คนกว่าแปดคนต้องตายเพื่อคนๆ หนึ่งที่ไม่รู้จัก เพื่อที่จะต้องปกป้องและต้องพาเขากลับบ้าน โดยคำสุดท้ายที่ผู้กองทิ้งไว้ว่า "Earn it" ซึ่งเป็นคำที่บอกให้ Ryan รู้ว่านับจากวันนี้  จงใช้เวลาที่เหลือทั้งหมดในชีวิต ทำประโยชน์สูงสุดให้แก่ประเทศชาติ สังคมและตัวเค้าเอง สมมติถ้า Ryan กลับมากลายเป็นมาเฟียค้า อาวุธ ยาเสพติด มันคงน่าเสียดายที่ชีวิตของคนหลายๆคน ต้องตายเพื่อ อนาคตพ่อค้ายาเสพติด

  

            สุดท้ายผมต้องขอขอบคุณ คุณพ่อ คุณแม่ที่ให้ชีวิตและสั่งสอนผมให้ใช้ชีวิตที่คุ้มค่าในการทำงานเพื่อสังคม ขอขอบคุณ มหาวิทยาลัยเกษตรศารตร์ที่ได้ให้ทีพักพิงและที่ความรู้อย่างเต็มเปี่ยมสำหรับผม รวมทั้งขอบคุณผู้อ่านทุกๆท่านที่อ่านจนจบเรื่องราว ถ้ามีคนอ่านบทความนี้และใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่าเพื่อสังคมผมคงจะดีใจและบอกกับผู้กองที่ช่วย Ryan ว่า

ผมได้ "Earn คุณค่าในชีวิตของผมแล้วครับ"