เมื่อถึงเดือน 12 ของทุกๆปี ตัวผมเองมักจะนั่งอยู่ในห้องคนเดียว คิดและทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาของตลอดทั้งปีว่าเราได้ทำอะไรลงไปมั่ง ตั้งคำถามกับตัวเองว่าเราได้ใช้ชีวิตของเราได้คุ้มค่าและเป็นประโยชน์กับผู้อื่นมากน้อยแค่ไหน ซึ่งคำตอบอาจจะเป็น รอยยิ้มเล็กๆ หรือ ความรู้สึกหนักใจ คละๆ กันไป

        ชีวิตของเรามันไม่ใช่เครื่อง เล่น VCD ที่จะมีปุ่ม reset เมื่อต้องการเริ่มใหม่ได้ แต่มันเปรียบเสมือนบทละครเทคเดียวที่ต้องเล่นไปเรื่อยๆไม่มีการแก้ไขในเทคนั้นๆ  ผลการกระทำของเราไม่ว่าจะดีหรือจะเลว เราก็ต้องยอมรับ เพียงแต่ว่าจะมีโอกาสปรับปรุงให้มันดีขึ้นหรือไม่

 

         ยังไงก็ตาม ตัวผมเองก็มีเรื่องดีๆเกิดขึ้นมากมายในรอบปีที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นการได้พบกับอาจารย์หลายๆท่าน การได้ทำงานกลุ่มกับเพื่อนๆ การได้ช่วยน้องๆในการเป็นผู้ช่วยของอาจารย์ การได้ลองฝึกงานจริงในสาย computer softwareหรือการรับงานในเชิง business  รวมทั้งได้พูดคุยกับบุคลากรเก่งๆ ทำให้ได้พัฒนาขีดความสามารถในด้านต่างๆ ทั้งเหล่าผองเพื่อน ที่สำคัญทำให้ผมเรียนรู้การใช้ชีวิตดีๆ อย่างมีคุณค่าและมีความสุขทีได้แบ่งปันคุณค่านั้นแก่ผู้อื่น

 

          พูดไปพูดมาก็ย้อนกลับไปเข้าเรื่องหนังที่ผมยังคงประทับใจไม่รู้ลืม Saving Private Ryan : เรืองราวของผู้กองของกองทัพสหรัฐ นำเหล่าทหารแปดนายเพื่อไปตามตัวพลทหาร

ที่ชื่อ Ryan กลับมาและพาตัวเขากลับไปส่งที่บ้านเพื่อตอบแทนครอบครัวของเขาที่เสียสละชีวิตในสนามรบไป 3 นาย ซึ่งทั้งหมดเป็นพี่ชายของ Ryan.  กลุ่มทหารที่นำตัว Ryan กลับนั้นระหว่างทางก็ประสบ เคราะห์กรรมต่างๆ เพื่อจะพาตัว Ryan กลับมาให้ได้ ทหารภายในหมู่ก็ค่อยๆล้มหายตายจากไปเรื่อยๆ จนสุดท้าย ผู้กองก็ต้องจบชีวิตลง แต่ก่อนผู้กองจะสิ้นลมหายใจ

ก็ได้เรียก Ryan มาและกระซิบด้วยเสียงที่แทบจะหมดลมหายใจว่า "Earn it" และจบชีวิตลง

          ฉากตัดกลับมาที่คนแก่ผมขาวยืนเคารพศพน้ำตาไหลพราก ณ สุสานทหารที่เสียชีวิตจากสงคราม และพูดว่า "ผมเป็นคนดี ผมได้ใช้ชีวิตที่ได้รับอย่างคุ้มค่า และเป็นประโยชน์ที่สุดแล้ว”  ก่อนทีจะวันทยาหัตถ์เพื่ออำลาผู้กองแบบทหาร

          

           ผมย้อนกลับมาดูตัวเองจากาพสะท้อนของหนังเรื่องนี้เสมอๆ คนกว่าแปดคนต้องตายเพื่อคนๆ หนึ่งที่ไม่รู้จัก เพื่อที่จะต้องปกป้องและต้องพาเขากลับบ้าน โดยคำสุดท้ายที่ผู้กองทิ้งไว้ว่า "Earn it" ซึ่งเป็นคำที่บอกให้ Ryan รู้ว่านับจากวันนี้  จงใช้เวลาที่เหลือทั้งหมดในชีวิต ทำประโยชน์สูงสุดให้แก่ประเทศชาติ สังคมและตัวเค้าเอง สมมติถ้า Ryan กลับมากลายเป็นมาเฟียค้า อาวุธ ยาเสพติด มันคงน่าเสียดายที่ชีวิตของคนหลายๆคน ต้องตายเพื่อ อนาคตพ่อค้ายาเสพติด

  

            สุดท้ายผมต้องขอขอบคุณ คุณพ่อ คุณแม่ที่ให้ชีวิตและสั่งสอนผมให้ใช้ชีวิตที่คุ้มค่าในการทำงานเพื่อสังคม ขอขอบคุณ มหาวิทยาลัยเกษตรศารตร์ที่ได้ให้ทีพักพิงและที่ความรู้อย่างเต็มเปี่ยมสำหรับผม รวมทั้งขอบคุณผู้อ่านทุกๆท่านที่อ่านจนจบเรื่องราว ถ้ามีคนอ่านบทความนี้และใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่าเพื่อสังคมผมคงจะดีใจและบอกกับผู้กองที่ช่วย Ryan ว่า

ผมได้ "Earn คุณค่าในชีวิตของผมแล้วครับ"